Onlangs was het weer tijd voor de duikvaker. Ik had dus mijn wandelschoenen onder het stof vandaan gehaald en mijn extra grote rugzak tevoorschijn gehaald. Onder uit de kast haalde ik mijn kleine honkbalknuppel. Je moet immers voorbereid zijn om de lange wandeltocht tussen alle stands te maken, alle folders met nieuwtjes, reislocaties en weet-ik-al-niet-meer aan spullen. De honkbalknuppel zou ongetwijfeld van pas komen als ik me snel een weg wilde banen tussen al die drommen van duikers die daar ongetwijfeld te vinden zouden zijn.
De verbazing moet dan ook van mijn gezicht af te lezen zijn geweest toen we aankwamen in Utrecht. We konden in een keer doorrijden naar de parkeerplaatsen en we waren niet eens genoodzaakt om ergens achteraf op de parkeerplaats onze auto neer te zetten. Ongetwijfeld gedreven door de hoge brandstofprijs waren de duikers met 4 man in de auto gaan zitten (iets dat normaal niet kan met al die duikspullen), dus binnen zou het wel als vanouds zijn.
Binnengekomen was er een kleine rij voor de toegangscontrole, maar daarna strekte het walhalla voor ons uit. De duikvaker had meer ruimte in beslag genomen dan vorig jaar waardoor er meer stands konden staan……. Echter…. Er stonden niet meer stands. De stands stonden alleen wat verder van elkaar af waardoor je helemaal geen last had van andere duikers. Je kon gewoon van stand naar stand lopen, even blijven praten of dingen bekijken zonder dat je weggeduwd werd. Een verademing alsof je een octopus aangereikt kreeg nadat je twee minuten zonder lucht hebt gezeten. Er waren niet zo veel noviteiten. Blijkbaar is het een noviteit dat een duikcomputer verbeterd is (nu MET ingebouwd kompas!), een duikbril waarvan je de glazen zelf kunt vervangen door andere glazen en een apparaatje waarmee je kan testen of het onderwaterhuis van je camera goed dicht zit. Op zich een leuke gadget, nu alleen nog een apparaatje om te testen of je het dopje achteraf weer goed op je behuizing hebt gedraaid.
Echt druk was het bij de stand waar de duikreis, handdoek, sweater en t-shirt verloot zou worden. Eerst het T-shirt. Er werd een naam uit de doos gehaald en…. die was niet aanwezig. Dan maar een nieuwe naam……. Ook niet aanwezig. De derde naam had meer geluk. Daarna was het de handdoek. Die had slechts twee namen nodig. Dat was dus snel afgehandeld. Vervolgens werd de sweater aangeprezen door een jongen die overduidelijk wel eens gehoord had dat de temperatuur onder de 35 graden celsius kon komen, maar dat nooit zelf ondervonden had tot hij in Nederland aankwam. Hij wilde dus eigenlijk de sweater niet afstaan, maar helaas. Ook die werd met succes weggegeven.
Toen kwam de grote prijs. De verzorgde duikreis naar Egypte. In tegenstelling tot de voorgaande prijzen had deze prijs geen meervoudige trekkingen nodig om verloot te worden.
Mocht iemand het aan je vragen, ik heet voortaan Marcel en heb de verzorgde reis naar Egypte gewonnen op de duikvaker. Wil de echte Marcel gewoon blijven zitten? Ja? Dank je.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten